Wyrazem głębokiej więzi tych ludzi z otaczającą przyrodą jest choćby wiersz Katarzyny Zaborowskiej Głos Puszczy Jodłowej (fragment): Niek mi wolno będzie porozmawiać z wam
Z temi, co się cieso niemi widokami,
A kce woni oznajmić, zejezdem Łysica
Niedaleko Łyso, nizso ma siostrzyca...

Następne pokolenie poetów ludowych, posługujące się już językiem ogólnopolskim, znające sztukę pisania i czytania tworzyło rodzeństwo - Jan Cedro (1909-1982) i jego siostra Maria Cedro-Biskupowa (ur. 1912) z Wilkowa oraz Michał Basa (1912-1974) z Tarczka. Prawdziwe odczucie piękna przyrody oraz więzi łączącej z nią człowieka możliwe jest tylko w głębokim skupieniu i samotności. Tego rodzaju przeżycia pięknie opisał Michał Basa w wierszu Orędzie drzew (fragmenty):

Plączcie brzozy, gadajcie bukom,
Bezdomny, domu tutaj ja szukam,
Buki niech olchy czarne obudzą,
Niechaj se spocznę, ogromnie strudzon...
A kiedy długą nocą jesienną,
Wiatr wyszumi mi piosnkę senną,
Jakże mi dobrze, jak dobrze będzie,
Gdy las odśpiewa swoje orędzie.